دیوان حافظ غزل 153 - نسخه کامل

سحر چون خسرو خاور عَلَم بر کوهساران زد / به دستِ مرحمت یارم درِ امیدواران زد چو پیشِ صبح روشن شد که حالِ مِهر گردون چیست / برآمد خنده ای خوش بر غرورِ کامگاران زد نگارم دوش در مجلس به عزمِ رقص چون برخاست / گره بگشود از ابرو و بر دل های یاران زد من از رنگِ صَلاح آن دَم به خونِ دل بِشُستم دست / که چشم باده پیمای