دیوان حافظ غزل 195 - نسخه کامل

غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند / خرابِ بادهٔ لعلِ تو هوشیارانند تو را صبا و مرا آبِ دیده شد غَمّاز / و گر نه عاشق و معشوق رازدارانند ز زیرِ زلفِ دوتا چون گذر کُنی بِنْگر / که از یَمین و یَسارت چه سوگوارانند گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و ببین / که از تَطاوُلِ زلفت چه بی قرارانند نصیبِ ماست بهشت ای خداشناس برو