دکلمه ای ناب و لطیف از غزلی ناب از مولانای جان

در دو چَشمِ مَن نِشین اِی آن که از مَن مَن تری تا قمر را وانمایم کز قمر روشن تری اندرآ در باغ تا ناموس گلشن بشکند ز آنک از صد باغ و گلشن خوش تر و گلشن تری تا که سَرو از شرمِ قَدَت قدِ خود پنهان کند تا زبان اندرکشد سوسن که تو سوسن تری وقتِ لطف ای شمعِ جان مانند مومی نرم و رام وقت ناز از آهن پولاد تو آهن تری