دیوان حافظ غزل 417 - نسخه کامل

عیشم مدام است از لعل دلخواه / کارم به کام است الحمدلله ای بخت سرکش تنگش به بر کش / گه جام زر کش گه لعل دلخواه ما را به رندی افسانه کردند / پیران جاهل شیخان گمراه از دست زاهد کردیم توبه / و از فعل عابد استغفرالله جانا چه گویم شرح فراقت / چشمی و صد نم جانی و صد آه کافر مبیناد این غم که دیده ست / از قامتت سرو از