دیوان حافظ غزل 272 - نسخه کامل

باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش / وین سوخته را مَحرَمِ اسرارِ نهان باش زان باده که در میکدهٔ عشق فروشند / ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش در خرقه چو آتش زدی ای عارفِ سالِک / جهدی کن و سرحلقهٔ رندانِ جهان باش دلدار که گفتا به تواَم دل نگران است / گو می رسم اینک به سلامت، نگران باش خون شد دلم از حسرتِ آن