دیوان حافظ غزل 341 - نسخه کامل

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم / شیوه مستی و رندی نرود از پیشم زهد رندان نوآموخته راهی بدهیست / من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم شاه شوریده سران خوان من بی سامان را / زان که در کم خردی از همه عالم بیشم بر جبین نقش کن از خون دل من خالی / تا بدانند که قربان تو کافرکیشم اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا / تا در این خرقه