دیوان حافظ غزل 187 - نسخه کامل

دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد / نیازِ نیمْ شبی دفعِ صد بلا بِکُنَد عِتابِ یارِ پری چهره عاشقانه بکَش / که یک کرشمه تلافیِّ صد جفا بکُند ز مُلک تا ملکوتش حجاب بردارند / هر آن که خدمتِ جامِ جهان نما بکُند طبیبِ عشق مسیحا دَم است و مُشفِق، لیک / چو دَرد در تو نبیند که را دوا بکُند؟ تو با خدایِ خود انداز کار