دیوان حافظ غزل 147 - نسخه کامل

نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد / که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک / بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان / در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد همی رویم به شیراز با عنایتِ بخت / زهی رفیق که بختم به همرهی آورد به جبرِ خاطرِ ما کوش کـ این کلاهِ نمد / بسا