دیوان حافظ غزل 167 - نسخه کامل

ستاره ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد / دل رمیدهٔ ما را رفیق و مونس شد نگارِ من که به مکتب نرفت و خط ننوشت / به غمزه مسأله آموزِ صد مُدَرِّس شد به بویِ او دلِ بیمارِ عاشقان چو صبا / فدایِ عارضِ نسرین و چشمِ نرگس شد به صدرِ مَصطَبه ام می نِشانَد اکنون دوست / گدایِ شهر نِگَه کُن که میرِ مجلس شد خیالِ آبِ خِضِر بست و