دیوان حافظ غزل 45 - نسخه کامل

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است / صُراحیِ میِ ناب و سَفینهٔ غزل است جَریده رو که گذرگاهِ عافیت، تنگ است / پیاله گیر که عُمرِ عزیز بی بَدَل است نه من ز بی عملی در جهان مَلولَم و بس / مَلالتِ عُلما هم ز علمِ بی عمل است به چشمِ عقل در این رهگذارِ پرآشوب / جهان و کارِ جهان بی ثبات و بی محل است بگیر طُرِّه