دیوان حافظ غزل 24 - نسخه کامل

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست / که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشق / چار تکبیر زدم یکسره بر هر چه که هست می بده تا دهمت آگهی از سر قضا / که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست کمر کوه کم است از کمر مور این جا / ناامید از در رحمت مشو ای باده پرست به جز آن نرگس مستانه که