دیوان حافظ غزل 324 - نسخه کامل

گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم / همچُنان چشمِ گشاد از کَرَمَش می دارم به طَرَب حمل مَکُن سرخیِ رویم که چو جام / خونِ دل عکس برون می دهد از رخسارم پردهٔ مطربم از دست برون خواهد برد / آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم پاسبانِ حرمِ دل شده ام شب همه شب / تا در این پرده جز اندیشه او نَگْذارم منم آن شاعرِ ساحر