دیوان حافظ غزل 113 - نسخه کامل

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد / که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا / درش بِبَست و کلیدش به دل سِتانی داد شکسته وار به درگاهت آمدم، که طبیب / به مومیاییِ لطفِ توام، نشانی داد تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش / که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد برو معالجهٔ خود کن ای نصیحت